34 jaar afghanen

Ik denk dat ik een jaar of 12/13 was toen ik op een boekje over honden 2 afghaantjes op de omslag zag staan. Wat ik toen nog niet wist was dat dit jonge honden waren. Achteraf schat ik ze op een maand of 10. Het boekje heb ik nooit meer teruggezien, maar mijn interesse voor de afghaan was gewekt.

Omdat wij destijds in Amsterdam (Jordaan) woonde mocht ik van mijn ouders geen hond dus moest ik wachten. Ondertussen was het ras door wat optreden in films e.d. vrij populair geworden en was de broodfokkerij in het ras geslopen. Maar dat wist ik toen natuurlijk nog niet. Toen in 1978 de mogelijkheid zich voordeed ging ik op zoek naar een Afghaan (ik had intussen achterhaald tot welk ras de honden op het boekje behoorde). Omdat ik geen ervaring had met het aanschaffen van een "rashond" leek mij de enige mogelijk de advertentie pagina in de Telegraaf. En jawel na een aantal weken werdt een afghaanpup van 13 weken aangeboden. Het hondje zat in Steenwijk, destijds toch een behoorlijke reis vanuit Amsterdam, maar we zijn er toch naartoe gegaan. Ik weet dat ik niet alleen ben gegaan maar kan me eigenlijk niet goed herinneren wie er toen meegekomen is. Aangekomen in Steenwijk zag ik een hondje dat mij toch wel aansprak, een lief aanhankelijk reutje. Deze is dus met ons mee naar Amsterdam gekomen en was mijn eerste afghaan. Hij had geen kennelnaam, hij heette gewoon Raspoetin. Hoewel Raspoetin een heel klein teefachtig reutje was en bepaald geen voorbeeld voor een afghaan voor wat betreft het typische uiterlijk, Raspoetin is op show nooit verder gekomen dan een "G", heeft hij wel gezorgd voor het bij mij ontstaan van een diepe waardering en liefde voor het ras. Zijn eigenwijze karakter, zijn maniertjes, zijn aanhankelijkheid en toch ook wel waaksheid en beschermingsdrift waren ongekend. Een onderdeurtje met karakter.

Heel snel nadat Raspoeting bij ons was gekomen kreeg ik de indruk dat een afghaan geen hond is die graag alleen is en dat ze de aanwezigheid van een soortgenoot bijzonder waarderen. Dus ben ik op zoek gegaan naar nog een afghaan. Eigenlijk wilde ik gewoon een koppel afghanen (zoals ik ze vroeger op het boekje gezien had). Via via hoorde ik van iemand die een afghaan wist die niet zo best zat en een nieuw thuis zocht.

We zijn bij een dame gaan kijken in Limburg die de betreffende hond opgevangen had, het was Ghamman el Hazara een reu van 4 jaar oud. Hij was van voor tot achter helemaal vervilt maar hij had een goed karakter, ik bedoel naar Raspoetinn toe was hij erg belangstellend en niet agressief, dus hebben we hem meegenomen. Ik heb een tijd geprobeerd om de klitten er uit te borstelen maar het was te ver gegaan , het lukte mij niet zonder Ghamman pijn te doen en dat vond ik te ver gaan. We hebben de vacht laten scheren. Het heeft lang geduurd voor dat Ghamman er weer als een mooie volbehaarde afghaan uitzag. Hij had een mooie overvloedige vacht, Raspoetin daar in tegen heeft nooit heel veel haar gehad.

In de tijd dat Ghamman er nog "kaal" bij liep wilde ik een keer naar een hondenshow. Ik had tenslotte een afghaan met stamboom dus was wel benieuwd. Zo op een goede dag onderweg naar de show in Leiden. Ik had verder geen flauw idee wat ik precies moest maar zo'n rondje lopen door de ring leek mij niet echt moeilijk. Helaas waren Raspoetin en Ghamman geen showhonden dus het is destijds bij deze ene show gebleven.

Wel is in de Groenoordhallen in Leiden toen mijn belangstelling voor de "show afghaan" gewekt.

Ondertussen was ik wandelend in Amsterdam met de twee afghanen een heer tegengekomen die mij vroeg of ik ze wel eens liet baanrennen. Aangezien ik nog nooit van hondenrennen had gehoord moest ik dat ontkennen. Het leek mij wel leuk dus ben ik een keer gaan kijken op de Gerrit Schouten baan en dat beviel vanaf het allereerste begin gelijk goed. Ik voelde mij gelijk thuis tussen die groep mensen. Destijds liep er toch een behoorlijk aantal afghanen rond bij de Windhonden Renvereniging Amsterdam.

Ik ben na 2 of 3 keer een training te hebben bijgewoond gelijk lid geworden bij de WRA. Raspoeting was dan geen schoonheid, op de renbaan deed hij het bijzonder goed en liep bijna altijd de finale. De WRA kende destijds een mooi afghanen bestand, o.a. de honden van de familie Grevelt, de familie Martens, de familie Cornelissen, de familie v.d.Boom en Kuit, Henny Bakker en nog vele andere. Er was 2 maal in de week training, op woensdagavond en op zaterdag, omdat ik van het begin af ook "meewerkte" was ik op bijna elke training aanwezig.

Raspoetin heeft met vele "groten" uit het verleden gelopen, o.a. Obadja el Kharaman (fam.Grevelt), Bouskashi El Shamoon (Jan Ammerlaan), Zilla Zara van het martiniehaim (fam.Vlieghuis), Helianthus Veldspringer (fam. v.d. Boom) e.d. 

Bij de WRA heb ik ook de andere windhondrassen beter leren kennen, maar moet eerlijk bekennen dat deze niet werkelijk mijn interesse hebben. Ik vindt het karakter van de afghaan zeer uniek en dat mis ik gewoon in andere rassen. Ik houdt niet van slaafsheid, niet in een mens en ook niet in een hond. Er zijn rassen die qua karakter enigzins in de buurt komen maar toch dat "éne" missen.

Veel mensen denken en zeggen als ze mij met de honden zien lopen "jij bent echt een honden mens" maar dat is niet zo. Ik ben geen honden mens, ik vindt die kleine zenuwachtige blaffende keffertjes verschrikkelijk. Ik moet er niet aan denken een waak of verdedigingshond in huis te hebben of zo'n ding dat niks anders doet dan pootje geven en opzitten, nee ik ben geen hondenmens, IK BEN EEN AFGHANENMENS.

Ook heb ik veel mensen leren kennen, om te beginnen Dick en Dolly de Waal die, omdat ze ooit eens 2 afghaantje hadden die goede resultaten behaalde op de renbanen (o.a. UICL titels) gelijk dachten de wijsheid in pacht te hebben op honden gebied. Maar met die wijsheid viel het wel mee. Voorzitters destijds van de WRA waren oa. Piet van Stippen en Eddie Grevelt. Volgens mij heeft Piet van Stippen Eddie Grevelt opgevolgd maar dat weet ik niet meer zeker (Piet was een echte Greyhound man). Ook een markante vent in die tijd was Eddy Cornelisse die inmiddels helaas overleden is. Een grote vent met een grote bek maar een heel klein hartje, gewoon een goed mens. De WRA draaide in die tijd toch ook op een klein groepje mensen (actieve). Altijd aanwezig om het werk te doen waren: Rein en Henny v.d.Boom/ Jan en Marina Kuit/Frans en Elly Helling/ Arie en Dien v.d.Gevel (grey's) en een handjevol andere wier namen mij helaas zijn ontschoten.

Begin tachtiger jaren heb ik kennis gemaakt met een andere richting van de rensport, de coursing. Eigenlijk heb ik dit altijd leuker gevonden dan het baan rennen. In die tijd werd een coursing eigenlijk alleen in Leek georganiseerd. Vanaf het allereerste begin van de coursing in Leek zijn wij (Rein en Henny v.d.Boom en ik) daar enkele keren per jaar naar toe gegaan. Befaamd zijn de pinkstercoursings waar wij vaak een weekje vakantie met de caravan aan vast plakte. Leek had zijn eigen systeem en omdat whippet en grey liefhebbers de coursing destijds nog niet zo zagen zitten liet de commissie v.d.windhondenrensport ons (ik was ook lid van Nienoord) met rust, en werden wij niet lastig gevallen met vele domme regeltjes) omdat "onze" tak van rensport toch niet serieus werd genomen. Ook bij Nienoord heb ik weer vele mensen leren kennen, namen die mij zo te binnen schieten zijn Gerda en Albert Sluyer (Albert is de grote gangmaker achter het coursing gebeuren) , John en Anneke Vroegop , Albert Zuydema, Jan en Janny Schriever, Matty en Janny Fievet.

Ook op de coursing deed Raspoetin het heel goed. Ik vergeet steeds te vermelden dat onze Ghamman niet echt een renfanaat was. Op de renbaan stopte hij 20 meter na het starthok om uitgebreid tegen de haag te gaan staan plassen en dan op zijn gemak richting auto of caravan liep. Ook de coursing zag hij niet zitten. Haasvastheid was Ghamman vreemd. (tenzij het een echte was dan ging meneer helemaal uit zijn dak).

Ondertussen was het 1982 en had ik mijn derde aghaan in huis genomen, te weten Nur Jehan's Bala Murghab, gefokt door Wilma van Gulden en Pieter Mulder uit Venhuizen. Ook Bala deed het leuk op de renbaan en op de coursing. Wilma en Pieter had ik bij de WRA leren kennen en zij fokte enkele nesten met el Kharaman honden (o.a.Lioni). Bala was een mooie zwaar gebouwde Reu met een heel mooi hoofd en een rijke vacht. Bala heb ik enkele malen uitgebracht op show, waar hij altijd een Uitmuntend behaalde maar nooit hoger is geplaats dat U3. Wat op zich niet eens zo slecht is als men bedenkt dat de populariteit van de afghaan destijds behoorlijk was en er grote aantallen ingeschreven honden op de shows waren.

Omdat ik toch meer wilde dan U3 ben ik "over de grens" gaan kijken. In Nederland werd zeker goed gefokt door een aantal kennels maar voor mij was dit het net niet. Omdat ik af en toe in Duitsland naar een baanren was geweest was ik in aanraking gekomen met de afghanen uit de kennel van Mw. Ursula Schulze (Pachacumac). Toen ik mij wat verder verdiepte in deze kennel en wat oude boeken en tijdschriften door had gelezen wist ik het zeker , ik wilde een Pachacumac.

In de loop van 1985 heb ik contact opgenomen met Ursula Schulze wat resulteerde in de komst van Fateh Chan Pachacumac. Fateh Chan is uitgegroeit tot een geweldig mooie hond die in Duitsland zeer goede show resultaten en titels heeft behaald. In Nederland was het moeilijker omdat sommige keurmeesters het type van Fateh Chan niet waardeerden. Ik herinner mij een keurmeester examen waar de NVOW Fateh Chan had gevraagd als "examen object"  De examinatoren waren de heer Ed Grevelt en wijlen heer Gerrit Vlieghuis. Volgens Gerrit Vlieghuis was Fateh Chan een "ZG" hond en volgens Ed Grevelt was Fateh Chan een "U" hond. Het gelijk bleek later aan de kant van Ed Grevelt. Fateh Chan deed het ook heel goed op de coursings. Toen Fateh Chan 10 maanden was is zijn nestzuster Ferishta bij ons komen wonen, ook Ferishta behaalde mooie resultaten op show en renbaan.

Heel vaak ben ik in die tijd met Henny Bakker en Betty Martens naar Duitsland en verder gereden om daar de shows onveilig te maken. Beide dames kon ik al via de WRA maar het contact werd beter toen ik mijn Pachacumacs had. Betty Martens heeft Rupmati Pachacumac als dekreu voor haar "C" nest. Toen ik voor het eerst bij de Schulze's thuis kwam vertelde Ursula mij gelijk over Mw. Martens die een reu van haar had gebruikt. Om de één of andere reden is de Pachacumac kennel, die echt super honden heeft gefokt, nooit echt populair geweest in Nederland.

Ook heb ik altijd nauw contact gehouden met Ursula Schulze en vaak waren we samen ergens in Duitsland op show of ren. Nu nog na bijna 25 jaar heb ik af en toe contact met Ursula Schulze.

In 1989 heb ik mijn derde Pachacumac naar Nederland gehaald, Onawa Pachacumac. Onawa presteerde heel goed op de renbaan en de coursing maar wat minder op show. 

In 1991 heb ik Onawa laten dekken door onze Fateh Chan. Helaas zijn er uit deze combinatie maar 2 puppen gekomen. Een reu (Amant) en een teefje (Amora). Beide honden zijn bij ons gebleven. Met beide honden is niet geshowd of gerend. In de tijd dat Amant en Amora de leeftijd hadden om "actief" te worden speelde in europa het probleem met de "A" typische afghanen. Honden die weliswaar snel waren bij het baanrennen maar die in uiterlijke verschijningsform afweken van de afghaan zoals die eruit zou moeten zien. De eigenaren van de "normale" afghanen hebben van alles geprobeerd dit ongewenste verschijnsel tegen te gaan maar de kynoligische overheid (raad van beheer) weigerde toen (en nu nog steeds) er iets aan te doen.

Ik weigerde om tegen deze honden te wedijveren en heb vanaf 1991 mijn honden thuis gehouden en ben niet meer naar show, ren of coursing geweest. Het is voor mij onbegrijpelijk dat een instantie die moet waken over de zuiverheid van een ras , en middels door hen afgegeven papieren (stamboom) verklaart dat de betreffende hond raszuiver is, dergelijke uitwassen (malversaties met afstammingen) accepteerd.

In de loop van 1991 is onze Ghamman el Hazara op 16 jarige leeftijd ingeslapen. Raspoetin volgde in 1993 op 15 jarige leeftijd. En in de loop der jaren zijn al mijn afghanen ingeslapen. De laatste was in 2002 onze eigen gefokte Amant , die we altijd Beer noemde vanwege zijn uiterlijk.

Daarna heb ik enkele jaren geen afghanen meer gehad, totdat we in 2006 onze Nadir Shah Shams an Nahar bij Antonia Dirnberger hebben opgehaald. Voor mij is het zo dat als je eenmaal met Afghaanse windhonden hebt geleefd en hun karakter en maniertjes heb leren kennen je eigenlijk niet meer zonder kunt. Het heeft een paar jaar geduurd maar dan komt toch weer de kriebel om een afghaan thuis te hebben.

Na meer dan 30 jaar ben ik nog steeds heel blij dat ik als jong jochie dat boekje heb gezien met die 2 afghaantjes op de omslag en dat ik destijds dat afghaantje uit Steenwijk heb opgehaald.

Voordat we bij Antonia Dirnberger informeerde naar een pup heb ik eerst nog Ursula Schulze gebeld omdat ik eigenlijk best weer een Pachacumac wilde. Helaas was er opdat moment geen nest bij Ursula en was het onzeker wanneer ze weer zou gaan fokken. Natuurlijk heel begrijpelijk daar een nest groot brengen toch veel werk is en Ursula natuurlijk een dagje ouder wordt. We hebben toen besloten af te zien van een Pachacumac en eens in Nederland rond te kijken

Ik heb toen een aantal mensen ( fokkers) gemaild die ik nog kende uit het verleden maar zonder resultaat. Enkele fokkers reageren zelfs niet op een e-mail voor informatie.

Ik herinnerde mij uit het verre verleden dat Antonia Dirnberger, die ik destijds vaak op show zag, ooit met Pachacumacs was begonnen en wij zijn toen, na een telefoontje, bij haar gaan kijken omdat zij op dat moment een nest had liggen. We mochten toen gelijk Nadir Shah meenemen. Antonia kende mij nog uit mijn vroegere show jaren en wist dat Nadir Shah een goed huis had gevonden.

Nadir Shah was zijn eerste levensjaar de enige afghaan in huis en werd door Glenda echt verwent. Ze ging heel veel met hem naar het park waar hij kon spelen en ravotten met andere honden uit de buurt. Nadir kon gewoon los lopen en bleef altijd bij Glenda. Hij was veel te bang dat hij zijn "mamma" kwijt zou raken. Ook op het strand vond Nadir het leuk en rende naar hartelust maar bleef ons toch altijd nauw in de gaten houden.

Nadir Shah was een mooie en heel lieve hond maar vond het helemaal niets als we hem mee naar show namen. We hebben het meerdere keren geprobeerd maar het kwam er gewoon niet uit. Vele mensen hebben het geprobeerd om Nadir Shah aan een showlijn mee te laten lopen. Het gekke was dat als hij buiten de ring liep, hij zijn mooie gangwerk wel toonde (in de buurt waar wij woonden stond Nadir Shah bekend als de dansende hond). Maar zodra meneer in  een showring stond begon hij te bokken.

Op de renbaan of coursing stond Nadir Shah altijd enthousiast te kijken en wilde meedoen. Natuurlijk hebben we hem die kans gegeven maar meestal na een paar honderd meter vond hij het genoeg en gaf de pijp aan maarten. Soms als we hem met meerdere honden tegelijk lieten lopen maakte hij de volle ronde af en haalde hij de finish.

Zoals al eerder verteld vindt ik een afghaan geen hond die alleen zou moeten zijn en keken we al heel snel uit naar een tweede afghaantje. We zijn nog eens goed rond gaan kijken en, nadat wij de heren hadden ontmoet op een werkdag,  kwamen uit bij de kennel van Ron Moerkerken en Jan Ammerlaan (Zindehsjah's).  Na wat telefoontjes en een bezoek aan deze kennel hebben wij Ron en Jan gevraagd voor ons een reu te reserveren uit het volgende nest. Jan Ammerlaan kende ik nog van vroeger uit de tijd dat ik nog met mijn Raspoetin op de renbaan rondliep

Toen echter het "volgende"  Zindehsjah's nest kwam was de teleurstelling groot want er zat slecht één reu in en die was al gereserveerd. We moesten dus wachten op het volgende nest.

Ondertussen waren wij Harriet van Itallie en Robert Rijnberk (el Shariat) op show en coursing tegen het lijf gelopen die op dat moment een nestje hadden liggen. Een paar keer hebben we de puppen gezien als Harriet ze meenam. Ik vond het erg mooie puppen. Het was bijna dezelfde combinatie dan het nest van Ron Moerkerken en Jan Ammerlaan waar maar één reutje in zat. Maar helaas waren al deze puppen al vergeven.

Op een gegeven moment belde Harriet op en vertelde dat ze een reutje uit het laatste nest moest herplaatsen omdat de eigenaresse een ongeluk had gehad en de pup, die toen 13 weken was, niet kon geven wat nodig was. De vraag was of dit reutje wat voor ons zou zijn. Omdat wij al een reu bij Ron en Jan hadden besteld is er eerst wat overleg geweest maar hebben we dit reutje opgehaald. Het is Fahiem el Shariat.

Fahiem was een heel mooie forse pup, qua karakter heel anders dan onze Nadir Shah, die toen Fahiem kwam 10 maanden was. Ze waren vanaf het begin dikke vrienden. Nadir Shah altijd rustig en Fahiem altijd druk en kattekwaad verzinnen.

Met Fahiem zijn we gelijk gaan showen en hij werd op zijn eerste show in de puppyklas BOB en BIS. Fahiem showde zichzelf daar hoefde ik alleen maar naast te gaan lopen. De keurmeester van toen de heer Walter Brandt zette in het keurverslag "toont zich al als een prof".

Met Harriet en Robert is sinds we Fahiem in huis hebben een vriendschappelijke band ontstaan en vaak gaan we samen naar show of coursing. Eigenlijk is er een goede band ontstaan tussen alle die een pup uit het "F" nest hebben. Zus Farah Fee zit bij Davinia Deckers, zus Falak bij Anneke Smit, broer Fourad is bij Harriet en Robert gebleven en zus Fades is naar Zwitserland verhuisd. Broer Fatin is een apart verhaal.

Vorig jaar juli (2008) belde Harriet en vroeg of ik mee wilde gaan naar België om Fatin terug te halen en of het mogelijk was dat hij een paar weken bij ons logeerde. Fatin was in een niet zo beste situatie terecht gekomen en werd niet verzorgd zoals het zou moeten. Ik hoefde natuurlijk niet lang na te denken en zo zijn we samen (Harriet en ik) naar België gereden. Na aanvankelijk wat problemen, men wilde Fatin niet teruggeven, kregen we hem toch mee onder de voorwaarde dat hij bij Glenda en mij zou blijven wonen. Ik heb toen gezegd dat hij zou blijven hoewel dat  in eerste instantie niet de bedoeling was.

Toen ik 's-avonds laat thuis kwam met Fatin stond Glenda net onder de douche. Fatin was wat terughoudend tegenover Nadir Shah en Fahiem maar dat duurde slechts enkele minuten daarna werd het even een gekkenhuis en waren de heren aan het rollebolle. Toen ze uitgedold waren en net lagen te slapen kwam Glenda uit de douche en zag Fatin en zei gelijk "laat hem maar blijven, hij hoeft niet naar anderen toe". En zo hebben wij dus 2 broertjes uit het "F" nest van el Shariat.

Fatin zat helemaal in de klit en zijn vacht zag er echt verschrikkelijk uit. Hij was ook erg mager. Een paar dagen heb ik geprobeerd de vacht te ontklitten maar er was geen beginnen aan. Ik kreeg de klitten er niet uit zonder Fatin pijn te doen en dat wilde ik natuurlijk niet. Fatin was toen net een jaar en ik wilde niet dat hij voor de rest van zijn leven angstig werd voor het borstelen. In overleg met Harriet hebben we toen besloten om hem helemaal kaal te scheren.  Dat was niet gemakkelijk omdat ik van mening ben dat een afghaan er altijd in volle goedverzorgde vacht bij moet lopen.

Inmiddels is er een en ander veranderd en hebben we Nadir Shah veel te jong in moeten laten slapen (onder nieuws staat daar een apart stukje over). en hebben we nu alleen nog onze 2 "F"broertjes.

De broertjes hebben inmiddels een coursing licentie en zijn al enkele keren op een coursing gestart.

Met het showen van Fatin moeten we nog even wachten omdat zijn vacht nog niet goed op lengte is. Maar hij begint echt al heel mooi te worden. We zijn erg benoeuwd hoe hij het in de toekomst gaat doen op show.

Fahiem en Fatin gaan altijd samen mee uit wandelen, sinds ze samen zijn  krijgen ze precies hetzelfde qua beweging. Maar toch valt mij op dat Fatin een veel mindere conditie heeft dan Fahiem. Fatin loopt na 5 of 6 kilometer echt te sloffen en ik moet hem af en toe echt meeslepen terwijl Fahiem lekker attent mee blijft lopen. Sinds kort ben ik met ze aan het fietsen. Dat kan niet samen dus dat gaat dan apart. Fahiem loopt lekker mee en houdt dat ook makkelijk 3 kwartier á 1 uur vol. Hij vertoont geen spoor van vermoeidheid na afloop.

Fatin is na ongeveer 20 minuten al volkomen uitgeblust. Waar kan dit aan liggen?

Het kan natuurlijk een verschil in fysiek zijn maar ik geloof dit echter niet, ik denk dat het verschil is ontstaan in hun eerste levensjaar toen ze nog niet samen waren.

Regematig brengen we Fahiem uit op show, voornamelijk in Duitsland waar de meeste shows buiten worden gehouden. Als het even kan maken we daar een weekend van en trekken erop uit met de caravan. Ook zijn we steeds naar coursings gegaan. Sinds enkele maanden heeft Fahiem de leeftijd om aan coursing te mogen deelnemen en dat doen we dus ook.

Fahiem is nu ( oktober  2009)  2,5  jaar en doet het goed, zowel op show als op coursing. Hij is inmiddels Duits Jeugdkampioen (show). Na zes shows in Duitsland dit jaar (2009) is het resultaat:

1 X BIS,

2 X BOB,

3 X CAC,

2 X Res-CAC,

4 X VDH.

1 X Res-VDH

Winnaar NRW-Cup 2009

Op de coursing bereikte hij reeds 1 X Res-CACIL.

2010

Een nieuw jaar met nieuwe kansen!

Al een tijdje liepen we rond met de gedachten dat we toch wel weer graag een Afghaan erbij wilde die qua afstamming en uiterlijk wat dichter naar "Nadir Shah" kwam dan onze el Shariats. Wat meer het "andere" type dus. 

Via Nadir hadden we kennis gemaakt met de australisch gefokte "Gengala's" die ons erg aanspraken. We zagen echter op hun website dat ze niet meer fokte. Zo het plan voor een "Gengala" hebben we toen op gegeven. We zijn een tijdje aan het rondkijken geweest en hebben met diverse kennels contact gezocht o.a. in de USA, Australië en Scandinavië maar dat leverde niet het gewenste resultaat op.

Halverwege december 2009 hoorde ik dat er in Hongarije bij "Envy Me" nog wat pups lagen van een Gengala vader.  Ik zag op de website van de fokker foto's van de puppen die nog beschikbaar waren. De reu die me het meeste aansprak was "Envy Me Peach Jam". Ik heb gelijk contact gezocht met de fokker en gelukkig was "Peach" nog beschikbaar. Probleem was echter dat we bijna de gehele maand januari in Azië zouden verblijven en dat er dan voor "Peach" een oplossing moest komen.

(Onze "F" broertjes hebben tijdens de vakantie bij hun zusje gelogeerd bij de Familie Deckers (el Iraja) en hebben daar een super tijd gehad. We zijn met een gerust hart vertrokken omdat we wisten dat "onze jongens " het prima naar hun zin zouden hebben bij zus Farah Fee, Djamahl en de (kleine) Hindje. Ik wil hier ook graag nog een keer Davinia en Mariejan heel erg bedanken voor de goede zorgen).

Voor Peach moest dus nog een oplossing komen. Maar die was snel gevonden. Rita Kovacs Peach's fokker vond het geen probleem om hem voor ons vast te houden en hem langer in de kennel te hebben.

24 januari zijn we teruggekomen van onze vakantie en één week later (2-2-2010) ben ik met de auto vertrokken naar Hongarije om Peach op te halen. Ik heb mijn goede vriend Fung Kwee meegevraagd omdat we dan met 2 chauffeurs zouden zijn en dat schiet dan veel sneller op. Iedereen raadde ons af om te gaan omdat door heel Europe weeralarm was gegeven en er sneeuwstormen, ijzel en weet ik veel wat voor andere ongemakken waren voorspeld. Toen Ik uit Voorburg vertrok om Fung Kwee in Eindhoven op te halen heb ik bij Rotterdam in de file gestaan. Van Eindhoven tot Szombo (bijna Roemeense grens) hebben we geen minuut vertraging gehad. De hele route lag er sneeuw maar de wegen waren heel goed begaanbaar en geen file gezien. (leve het fenomeen "weeralarm" want dan blijven veel mensen thuis en kunnen diegene die wel de weg opgaan goed doorrijden).

 

 

vervolg later !